Η Παπική κακοδοξία "Περί καθαρτηρίου πυρός"

      Ο Παπισμός δεν είναι απλά αιρετικός, αλλά παναιρετικός, διότι, διαστρέφοντας την γνήσια βιβλική και αγιοπατερική παράδοση της Εκκλησίας, εφεύρε δεκάδες πλάνες, τις οποίες ενέταξε στο θρησκειοφιλοσοφικό και πολιτικοοικονομικό του σύστημα. Κοντολογίς, δεν άφησε σχεδόν τίποτε απαραχάρακτο από την πνευματική κληρονομιά της αρχαίας και αδιαίρετης Εκκλησίας του Χριστού. Μια λεπτομερής μελέτη των παπικών δοξασιών και πρακτικών, αποδεικνύει ότι  αυτές είναι καταβολές του βάρβαρου και αιρετικού φραγκισμού, ο οποίος σταδιακά και με την χρήση βίαιων προελάσεων, κατέλαβε τον Πατριαρχικό θρόνο της Ρώμης και την μετέβαλε σε ένα από τα πολλά φραγκικά κράτη, το ισχυρότερο, ορίζοντάς την ως έδρα του Φράγκου υπερ-ηγεμόνα, ο οποίος περιβλήθηκε και την παπική εξουσία (καισαροπαπισμός – παποκαισαρισμός). 

      Για να εδραιωθεί αυτή η υπερ-εξουσία, η Δυτική Εκκλησία άρχισε να απογυμνώνεται από την γνησιότητα της ορθόδοξης παράδοσής της και να μεταλλάσσεται σε ένα ισχυρό φεουδαρχικό υπερ-κράτος. Άρχισε το  «ξήλωμα» όλων των αρχών της χριστιανικής πίστεως, που ήταν αντίθετα με τις κοσμοκρατορικές βλέψεις του φραγκισμού. Έτσι άρχισαν να εισβάλλουν αιρετικές δοξασίες, οι οποίες θα έδιναν «θεολογική» θεμελίωση στις αρχές και τις πρακτικές του. Είναι πολύ χαρακτηριστικό το γεγονός, πως όλες οι παπικές κακοδοξίες έχουν άμεση σχέση με την στήριξη του πολιτικοοικονομικού συστήματος, το οποίο μας είναι σήμερα γνωστό ως Παπισμός και είναι απόρροια των φεουδαρχικών αρχών, που εφεύρε και εφάρμοσε ο φραγκισμός!

       Έχουμε αναφερθεί, στις πολλές ανακοινώσεις μας, στις παπικές κακοδοξίες, αναλύοντας τες και αποδεικνύοντας ότι αυτές αποτελούν φρικώδεις αιρετικές διδασκαλίες, οι οποίες ορίζουν τον Παπισμό ως αίρεση, ως σύστημα αιρέσεων και κακοδοξιών.

      Μια από τις αιρετικές δοξασίες του Παπισμού είναι και αυτή «Περί Καθαρτηρίου Πυρός», η οποία, όπως θα αναφέρουμε στη συνέχεια, ενέχει τεράστιες σωτηριολογικές επιπτώσεις στους πιστούς της παπικής «εκκλησίας». Δεν θεωρεί την σωτηρία δώρο του Θεού, ύστερα από μετάνοια του ανθρώπου, αλλά δικανικά, ως δούναι και λαβείν, μεταξύ του ανθρώπου και του Θεού! Μάλιστα αυτή αποτελεί «δόγμα πίστεως» για την παπική «εκκλησία»!

      Αλλά ας δούμε τι είναι αυτή η παπική πλάνη. Παραθέτουμε σχετικό απόσπασμα από ένα πολύ κατατοπιστικό φυλλάδιο του μοναχού Δαμασκηνού Γρηγοριάτου, με τίτλο: «Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΛΑΝΕΣ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ»^[1].

       Στην παράγραφο για το «ΤΟ ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟ ΠΥΡ» σημείωσε: «Οἱ ψυχές πού ἔφυγανἀπροετοίμαστεςγιάτήνἄλλη ζωή, σύμφωνα μέ την πρωτοφανῆκαίνομικιστικήἀντίληψιτοῦΠαπισμοῦ, δέν πηγαίνουν οὔτε στον παράδεσο, οὔτεστήνκόλασι. Διέρχονται μέσα ἀπόἕναπῦρ. Κατά τήν παπική διδασκαλία τό Καθαρτήριο πῦρεἶναιἕναεἶδος κολάσεως. Οἱ τιμωρίες εἶναι δύο: Ἡ στέρησιςτῆς παρουσίας τοῦΘεοῦκαί ἡ τιμωρία τῶναἰσθήσεων, μέ μόνη τήν διαφορά ὅτιτόπῦραὐτόἔχει τέλος, ἐνῶ ἡ κόλασιςεἶναιἀτελεύτητη. Λέγουν οἱ Παπικοί: Ὅτανἐξομολογεῖται κάποιος χριστιανός τους, ἀπαλλάσσεταιἀπότίς ποινές τῶν βασάνων τῆς κολάσεως καίἀπότήνἐνοχήτῆςἁμαρτίας, ἀλλάδένἀπαλλάσσεταιἀπότίς πρόσκαιρες ποινές. Τί εἶναιοἱ πρόσκαιρες ποινές; Πιστεύουν ὅτι ὁ Θεός, λόγῳτῶνἁμαρτιῶντοῦχριστιανοῦ, εἶναιἐξοργισμένοςκαί θα πρέπει τώρα ὁ χριστιανός νάἐφαρμόση μία σειρά ἐπιτιμίων πού τοῦἐπέβαλλε ὁ Πνευματικός του, ὥστενάἐξευμενίσητήνὀργήτοῦΘεοῦ. Δέν πιστεύουν ὅτιἀρκεῖ για τήνἐξιλέωσιτοῦἀνθρώπου ἡ Θυσία τοῦΧριστοῦστόνΓολγοθᾶ. Μέτήνἐκτέλεσιτῶνἐπιτιμίων, πιστεύουν, ὅτιθάἱκανοποιήσουντήν θεία δικαιοσύνη τοῦΘεοῦ. Ἐάν κάποιος πεθάνη, χωρίς νάἐκτελέσητόν κανόνα τῶνἐπιτιμίων, πηγαίνει στο Καθαρτήριο Πῦρ. Αὐτόεἶναι μία προσωρινή κόλασις, ὅπου ἡ ψυχή σταδιακά καθαρίζεται καίἐξαγνίζεται. Κι αὐτότόἔργο γίνεται, πρίνἀπότήν τελική Κρίσι. Ἔτσι, σύμφωνα μέτήν γελοία αὐτή διδασκαλία, δένθάεὑρεθῆ κανείς παπικός χριστιανός στήνκόλασι, διότι ὅλοι, πρίντήν Δευτέρα Παρουσία τοῦΧριστοῦ, θα ἔχουν μεταπηδήσει μέτά «ταχυδακτυλουργικά» μέσα τοῦ πάπα στόν παράδεισο. Ἡ ὑπόθεσιςἔχειἀκόμη πολύ ἐνδιαφέρον! Σύμφωνα μέτήν παπική διδασκαλία, ἡ ἐκκλησία τους μπορεῖνάἐπιταχύνητήνἔξοδομιᾶςψυχῆςἀπότό Καθαρτήριο Πῦρ και νάτήνἀπαλλάξηἀπότίς ποινές της. Πῶς γίνεται αὐτό; Λέγει ἡ διδασκαλία τους: Ἡ θυσία τοῦΧριστοῦἐπίτοῦΣταυροῦἱκανοποίησεὑπέρμετρατόν Θεό Πατέρα, ὁπότεὑπάρχειἄφθονο περίσσευμα ἐξιλαστικῆς χάριτος τοῦΧριστοῦ μας. Τό περίσσευμα αὐτότό παίρνει ὁ πάπας καίτό προσφέρει σέ κάθε ψυχή πού τό χρειάζεται, ἀρκεῖοἱσυγγενεῖς τους νά πληρώσουν στάταμεῖατοῦΒατικανοῦγιά λογαριασμό τῶνπροσφιλῶννεκρῶν τους!!! Τότε ὁ πάπας τούς χορηγεῖτά πιστοποιητικά ἀφέσεως, τά λεγόμενα συγχωροχάρτια μέτάὁποῖαοἱ νεκροί τους μπαίνουν ἀπότό“πῦρ” στον παράδεισο».

Και διευκρινίζει: «Οἱ παπικοί θεολόγοι προσπάθησαν νά στηρίξουν ἁγιογραφικάτήν παράξενη αὐτή διδασκαλία καί παρερμήνευσαν τόν χωρίο τοῦ Ματθαίου (12,32): “καὶὃςἄνεἴπῃλόγονκατὰτοῦυἱοῦτοῦἀνθρώπου, ἀφεθήσεταιαὐτῷ· ὃςδ᾿ἂνεἴπῃκατὰτοῦΠνεύματοςτοῦ῾Αγίου, οὐκἀφεθήσεταιαὐτῷοὔτεἐντῷνῦναἰῶνιοὔτεἐντῷμέλλοντι”. Λέγουν, ὅτιἀπ᾿αὐτότό χωρίο εἶναι δυνατόν νάσυγχωρηθοῦνοἱἁμαρτίεςκαίστόν μέλλοντα αἰῶνα. Ἀλλά ἡ ἑρμηνείαδένεἶναιαὐτή. Λέγοντας αὐτότόν λόγο ὁΧριστός ἐννοεῖὅτιοὐδέποτεθάσυγχωρηθῆ ἡ βλασφημία αὐτή κατά τοῦἉγίου Πνεύματος, ἀλλάθάτιμωρηθῆκαίσ᾿αὐτήκαίστήνἄλλη ζωή.

Ἐπίσηςοἱ παπικοί θεολόγοι ἐπικαλοῦνταικαίτό παρόν χωρίο γιάνά στηρίξουν αὐτήτήν διδασκαλία τους: “εἴτινοςτὸἔργονκατακαήσεται, ζημιωθήσεται, αὐτὸςδὲσωθήσεται, οὕτωςδὲὡςδιὰπυρός”. (Α΄Κορ. 3,15). Τόπῦρ, γιάτόὁποῖονκάνειλόγονἐδῶὁἈπόστολοςΠαῦλος, δένεἶναιπῦρπούἐνεργεῖκατάτήνδιάρκειανπαραμονῆςτῶνψυχῶνστήν“μέσηνκατάστασιν”, ὅπωςλέγεταιτόχρονικόνδιάστημαπούμεσολαβεῖἀπότήνὥραντοῦθανάτουμαςμέχριτήνΔευτέρανΠαρουσίαν. Μέτόπῦραὐτό «θάδοκιμασθοῦντάἔργαπάντωνἀνεξαιρέτωςτῶνἀνθρώπωνκατάτήνἐσχάτηνἡμέραντῆςκρίσεως» (ΘΗΕ 8,1017-1018). Εἶναι δηλαδήκάτι ἐντελῶςδιαφορετικόνἀπότήνκακοδοξίαντοῦΠαπισμοῦ, ἡ ὁποίαστήνοὐσίαν της προσβάλλει καίὑποτιμᾶτήνλυτρωτικήνθυσίαντοῦ Θεανθρώπου. Ὡσάννάμήἦτο δηλαδή ἀρκετή ἡ θυσία του, τά λύτρα πού κατέβαλενἘκεῖνοςγιάτήνσωτηρίαν μας, καί πρέπει νάπληρώσωμενκαίἐμεῖς! (ἈπειλήγιάτήνὈρθοδοξίαν μας, Γ. Ψαλτάκη, Ἀδελφ.Σωτήρ. 2007, σελ.173).

Ἐφ᾿ὅσον ὁ πάπας, διατυμπανίζεται καί λέγεται ὅτιεἶναι φιλάνθρωπος και ἀγαθός, γιατί δένσυγχωρεῖμέμιᾶςὅλεςτίςἁμαρτίεςτῶνἀποθανόντωνν᾿ἀπαλλαγοῦν κι αὐτοίὁριστικάἀπότά βάσανα τοῦ καθαρτηρίου πυρός; Γιατί βγάζειμόνο αὐτούς πού θά πληρώσουν οἱσυγγενεῖς τους στάταμεῖα του γενναῖα ποσά, και ἀφήνεινάκαίγωνταιοἱ πτωχότεροι χριστιανοί του στίς φωτιές τῆςπροσωρινῆς κολάσεως; Εἶναιαὐτόἀγάπηἀπό μέρους του;»!

      Η παπική κακοδοξία «Περί Καθαρτηρίου Πυρός» διατυπώθηκε ενωρίς από τους σχολαστικούς θεολόγους και είναι απόρροια της άλλης σοβαρής κακοδοξίας «Περί ικανοποιήσεως της θείας δικαιοσύνης». Μάλιστα υπήρξε το πρώτο θέμα συζητήσεων στην ψευδο-«σύνοδο» Φεράρας – Φλωρεντίας (1438-1439), όπου οι ορθόδοξοι, με επικεφαλής του Άγιο Μάρκο Ευγενικό, την αντέκρουσαν με επιτυχία, αποδεικνύοντας ότι αυτή είναι εντελώς αμάρτυρη στην διδασκαλία της αρχαίας (και αεί αδιαίρετης) Εκκλησίας. Ότι αυτή είναι μια από τις πολλές πλάνες, τις οποίες εισήγαγαν στην Δυτική Εκκλησία οι αιρετικοί Φράγκοι.

     Όπως αναφέρει ο Σεβ. Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος σε σχετική εργασία του με θέμα: «Η ζωή μετά θάνατον», επισημαίνει πως, «Στην Ορθόδοξη Εκκλησία δεν γίνεται διάκριση μεταξύ αιωνίου και παρόντος πυρός. Στην ορθόδοξη ερμηνεία του αποστολικού χωρίου εννοείται το αιώνιο πυρ, οι ψυχές των αμαρτωλών πορεύονται σε τόπο σκοτεινό, τόπο λύπης “και λυπούνται μερικώς, και κολάζονται υστερούμενοι του θείου φωτός”, καθαίρονται δε δια των δεήσεων και των προσευχών της Εκκλησίας. Αυτή η κάθαρση και η αναψυχή δεν γίνεται δια κάποιου υπάρχοντος πυρός, αλλά δια της ενεργείας της προσευχής, της δεήσεως και της ελεημοσύνης»^[2].

      Στο προαναφερόμενο έργο του ο Σεβ. Μητροπολίτης Ναυπάκτου, αναφέρεται και στις αιτίες που οδήγησαν τον αιρετικό Παπισμό να θεσπίσει αυτή την αλλόκοτη και αντιχριστιανική πλάνη. «Πρώτον, η έλλειψη νηπτικής θεολογίας. Η δυτική θεολογία με την απομάκρυνσή της από την ορθόδοξη θεολογία, και κυρίως από την νηπτική παράδοση για την κάθαρση της καρδιάς, τον φωτισμό του νου και την θεωρία του Θεού, δημιούργησε τις προϋποθέσεις αναπτύξεως και της διδασκαλίας περί καθαρτηρίου πυρός. […]Δεύτεροαίτιο της εμφανίσεως της διδασκαλίας περί καθαρτηρίου πυρός είναι η ταύτιση ουσίας και ενεργείας στον Θεό, που δημιούργησε πολλά κακά στην Δύση. […] Τρίτον, η διδασκαλία περί καθαρτηρίου πυρός είναι συνάρτηση της όλης φραγκολατινικής παραδόσεως, όπως εκφράζεται από την λεγομένη σχολαστική θεολογία. Πραγματικά, όπως είπαμε και προηγουμένως, η σχολαστική θεολογία, που αποδεσμεύθηκε από την εμπειρική, ησυχαστική και νηπτική θεολογία της Ορθοδόξου Εκκλησίας, γέννησε πολλά κακά στην Δύση. […] Τέταρτοαίτιο είναι η διδασκαλία των Λατίνων περί ικανοποιήσεως της θείας δικαιοσύνης. Κατά τον Άνσελμο Καντερβουρίας, η απαίτηση της τιμωρίας και η απαίτηση της σωτηρίας του ανθρώπου είναι ανάγκη της θείας φύσεως. Αντίθετα με την διδασκαλία των αγίων Πατέρων, στους οποίους γίνεται λόγος για την αμαρτία ως ασθένεια και την σωτηρία ως αγάπη του Θεού, δια της οποίας επιτυγχάνεται η θεραπεία του ανθρώπου με την δική του, βέβαια, συνέργεια, ο Άνσελμος κάνει λόγο για την προσβολή της δικαιοσύνης του Θεού και την εξιλέωσή της. […] Πέμπτοαίτιο της εμφανίσεως της διδασκαλίας περί καθαρτηρίου πυρός είναι η πολιτικοοικονομική διάρθρωση του Παπισμού. Αφού οι Φραγκολατίνοι έχασαν την εμπειρική θεολογία της ανατολικής Εκκλησίας και αποδεσμεύθηκαν από την νηπτική - ησυχαστική παράδοση της Ορθοδόξου Εκκλησίας, ήταν επόμενο να περιπέσουν σε ανθρωποκεντρικές καταστάσεις. Η φεουδαλιστική αντίληψη για την συγκρότηση της κοινωνίας, ο κτιριακός οργασμός και η οικονομική ανύψωση, η σύγκρουση με την πολιτική εξουσία, κ.λ.π. συνετέλεσαν στο δόγμα περί καθαρτηρίου πυρός. Με αυτόν τον τρόπο και ο λαός καταπιέζεται, αλλά και βοηθείται η "Εκκλησία" στην ανοικοδόμηση κτισμάτων»

      Αλλά η αλλόκοτη και αντιχριστιανική παπική πλάνη «Περί Καθαρτηρίου Πυρός» είναι συνδεδεμένη ιστορικά και με την διαχρονική οικονομική πολιτική του «κράτους του Θεού», όπως αυτο-χαρακτηρίζεται ο Παπισμός. Είναι ιστορικά βεβαιωμένο ότι η πλάνη αυτή προβλήθηκε και χρησιμοποιήθηκε για τον πλουτισμό της παπικής «εκκλησίας» και κύρια για την κατασκευή των κολοσσιαίων κτηριακών κατασκευών του Βατικανού. Είναι γνωστό πως στα τέλη του 15^ου αιώνα απέστειλε παπικούς «ιεραποστόλους» σε όλη την Ευρώπη, για την πώληση των διαβόητων «συγχωροχαρτιών», διατυμπανίζοντας ότι όποιος τα αγοράσει απαλλάσσεται τόσον ο ίδιος από το μελλοντικό «πυρ του καθαρτηρίου», όσο και πεθαμένα συγγενικά τους πρόσωπα! Ο διαβόητος Γερμανός Δομινικανός μοναχός Γιόχαν Τέτσελ (1460 –1519) «είχε καταστρώσει τιμοκατάλογο για κάθε είδος αμαρτίας. Οι τιμές ήσαν διαφορετικές ανάλογα με την κοινωνική θέση, π.χ. οι εύποροι έμποροι επλήρωναν ακριβότερα από τεχνίτες ή χωρικούς. Μπορούσε κανείς να πληρώσει προκαταβολικά για αμαρτίες που δεν είχε ακόμα διαπράξει»^[3]! Μάλιστα υπόσχονταν πως «αφότου ακουστεί ο ήχος από τα νομίσματα, αμέσως η ψυχή του νεκρού ανεβαίνει στον παράδεισο»! Ας σημειωθεί πως αυτή η αντίχριστη πρακτική οδήγησε στην βίαιη διάσπαση του δυτικού Χριστιανισμού, από τον Προτεσταντισμό.

     Με την πλάνη αυτή είναι συνδεδεμένη και μια άλλη παπική πλάνη, η «περί αξιομισθιών των αγίων», η οποία και αυτή έχει δικανικό χαρακτήρα. Σύμφωνα με αυτή, ο κάθε άνθρωπος «εξαγοράζει» τον Παράδεισο με τις επί γης «καλές πράξεις» του. Εννοείται ότι οι άγιοι έπραξαν πολύ περισσότερες «καλές πράξεις» από όσες τους χρειάζονταν να εξαγοράσουν στον Παράδεισο. Αυτά τα «περισσεύματα» τα διαχειρίζεται ο «Πάπας», τα οποία μπορεί κατά την δική του θέληση να τα χορηγήσει σε όσους τους «λείπουν», ακόμα και να τα πουλήσει! Αυτό συμπεραίνεται πως ως «αντιπρόσωπος του Θεού στη γη» του «χορηγήθηκαν»ιδιότητές Του, μεταξύ των οποίων να σώζει! Έτσι μπορεί, υπό προϋποθέσεις και κύρια οικονομικές, να ελευθερώσει ψυχές από το «Καθαρτήριο»! Απίστευτα πράγματα!

       Η Εκκλησία μας έχει ξεκάθαρη θέση για την κατάσταση των ανθρώπων στην μετά θάνατον ζωή. Ομόφωνα οι Πατέρες έχουν αποφανθεί πως ο θάνατος παγιώνει τελεσίδικα την μετά θάνατον κατάστασή του. Ο Χριστός μας διαβεβαίωσε πως «έρχεται νύξ, ότεουδείς δύναται εργάζεσθαι» (Ιωάν.9,3), όπως και με την παραβολή των Δέκα Παρθένων, ότι μετά το θάνατο δεν θα υπάρξει καμιά μεταβολή. Ο άγιος Κλήμης ο Ρώμης στην Β΄ προς Κορινθίους επιστολή του αναφέρει σχετικά ότι: «έως εσμέν εν τούτω τω κόσμω, εν τη σαρκί, ά επράξαμεν πονηρά μετανοήσωμεν εξ’ όλης καρδίας, ίνα σωθώμεν υπό του Κυρίου, έως έχομεν καιρόν μετανοίας. Μετά γαρ τω εξελθείν ημάς εκ του κόσμου ουκέτι δυνάμεθα εκεί εξομολογήσασθαι, ή μετανοείν έτι». Επίσης στις «Διαταγές των Αποστόλων» είναι άγνωστη η μετάνοια στον Άδη: «Άδηλος η έξοδός σου εκ του βίου υπάρχει και εν αμαρτία τελευτήσαντι, μετάνοια ουκ έστιν, ως λέγει διά του Δαυΐδ, ‘εν δε τω άδη τις εξομολογήσεταί σοι;».Κατά παρόμοιο τρόπο αποφαίνεται και ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος: «Ουκ έστιν εν άδη τοις απελθούσινεξομολόγησις και διόρθωσις. Συνέκλεισε γαρ ο Θεός ενταύθα μεν και βίον και πράξιν, εκεί δε των πεπραγμένων εξέτασιν». Και ο Μέγας Βασίλειος δεν αφήνει περιθώρια μετανοίας και καθάρσεως μετά θάνατον, γνωρίζει δε μόνον κρίση και ανταπόδοση μετά την έξοδο της ψυχής από το σώμα: «Της μετανοίας και της αφέσεως των αμαρτιών ο παρών εστί καιρός. Εν δε τω μέλλοντιαιώνι η δικαία κρίσις της ανταποδόσεως… Μετά την εντεύθεν απαλλαγήν ουκ έστι καιρός κατορθωμάτων, του Θεού τον παρόντα καιρόν επιμετρήσαντος εν μακροθυμία εις εργασίαν των προς την αυτού ευαρέστησιν». Σε απόλυτη συμφωνία με τους προηγουμένους και ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος θεωρεί αδύνατη την μετά θάνατον άφεση οιασδήποτε αμαρτίας: «Ποία ελπίς, ειπέμοι, μετά αμαρτημάτων απελθείν ένθα ουκ έστι αμαρτήματα αποδύσασθαι; Έως μεν γαρ ήσαν ενταύθα, ίσως ήν προσδοκία πολλή, ότι μεταβαλούνται, ότι βελτίους έσονται. Αν δε απέλθωσιν εις τον άδην, ένθα ουκ έστιν από μετανοίας κερδάναι τι, πως ου θρήνων άξιοι;».Τέλος, ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων, για να περιοριστούμε μόνον στους παρά πάνω Πατέρες, γράφει: «Ουχ οι νεκροί αινέσουσί σε Κύριε. Τούτο δηλοί ότι της μετανοίας και της αφέσεως εν τη ζωή ταύτη μόνον την προθεσμίαν εχούσης, εφ’ ή και οι απολαύοντεςαινέσουσί σε»^[4].

Η Αγία μας Εκκλησία το μόνο που κάνει για τους κεκοιμημένους είναι να τελεί και γι’ αυτούς την Θεία Ευχαριστία, και δια των Ιερών Μνημοσύνων, να επικαλείται το άπειρο θείο έλεος, για την ανάπαυση των ψυχών τους. Και αυτό διότι, ζώντες και κεκοιμημένοι, συναποτελούμε το ενιαίο σώμα της Εκκλησίας και ως τούτου έχουμε την υποχρέωση,σύμφωνα με την ρητή προτροπή του Αποστόλου Παύλου, να διατελούμε αέναα, «ἀγρυπνοῦντεςἐνπάσῃπροσκαρτερήσεικαὶδεήσειπερὶπάντωντῶνἁγίων» (Εφ.6,18).

     Περαίνουμε την ανακοίνωσή μας με την δικαιολογημένη απορία μας: Γιατί ως τώρα, στον μισό αιώνα των ατέρμονων και αναποτελεσματικών διαλόγων, μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας και του Βατικανού, δεν τέθηκε και η παπική κακοδοξία «Περί Καθαρτηρίου Πυρός», η οποία προσβάλλει καίρια την περί απολυτρώσεως και σωτηρίας διδασκαλία της Εκκλησίας και της προσδίδει έναν παιδαριώδη δικανικό χαρακτήρα; Δεν μπορούν οι δικοί μας ορθόδοξοι αντιπρόσωποι να αντιληφθούν ότι οι παπικές κακοδοξίες είναι πολλές και διατρέφουν την «άπαξ παραδοθείση τοις αγίοις» πίστη (Ιουδ.3), κακοποιούν την σώζουσα αλήθεια της Εκκλησίας και την απογυμνώνουν από την σωστική της δύναμη και λειτουργία;

Να αναφέρουμε, παρεμπιπτόντως, πως αυτά τα 50 χρόνια αναλώθηκαν, όχι στην κατάδειξη των παπικών πλανών, αλλά στην ανάδειξη των κοινών στοιχείων της Ορθοδόξου Εκκλησίας με τον αιρετικό Παπισμό! Και το επίσης χειρότερο: όταν αποφάσισαν να συζητήσουν κάποιες από τις παπικές κακοδοξίες, κατά κανόνα, οι ορθόδοξοι αντιπρόσωποι, όχι μόνο δεν τις στιγματίζουν και δεν ζητούν ευθέως, όπως έκαναν οι άγιοι Πατέρες, τη μετάνοια των αιρετικών Παπικών, αλλά επιχειρούν να τις «κατανοήσουν ως διαφορετικές παραδόσεις» και όχι ως κακοδοξίες!

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και Παραθρησκειών

^[1]https://arnion.gr/pdf/m_damaskhnoy_grhgoriatoy/planes_toy_papismoy.pdf

^[2] https://www.oodegr.com/oode/papismos/dogma/kathartirio_2.htm

^[3]https://www.olympia.gr/1504466/istoria/giochan-tetsel-o-monachos-poy-poyloyse-sygchorochartia/

^[4]https://thriskeftika.blogspot.com/2015/12/blog-post_3.html