Μήνυμα Σεβ. Μητρ. Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Δαμασκηνού για τις Παρακλήσεις της Παναγίας
«…καὶ κλίμαξ πρὸς οὐρανὸν ὁ τάφος γίνεται»
(Στιχηρό Προσόμοιο Μ. Ἑσπερινοῦ Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου)
Ἀγαπητοί μου Πατέρες καί ἀδελφοί,
Παιδιά μου ἐν Κυρίῳ ἀγαπημένα,
Τήν περίοδο αὐτή, προστρέχουμε οἱ πιστοί στούς Ἱερούς Ναούς καί στά Ἱερά Μοναστήρια, γιά νά ὑμνολογήσουμε τήν Μητέρα τοῦ Θεοῦ καί νά ἀναθέσουμε σ’ Αὐτήν τίς θλίψεις καί τίς ἀγωνίες μας.
Ὅλοι οἱ πιστοί καταφεύγουμε μέ τίς «Παρακλήσεις» στή Χάρη Της καί νιώθουμε, ἀνάλογα μέ τήν πίστη μας, τήν βοήθειά Της καί τήν παρουσία Της στήν ζωή μας. Καί δικαίως, γιατί ἡ Θεοτόκος εἶναι ἡ λογική κλίμακα πού κατέβασε τόν Θεό στόν ἄνθρωπο καί ἀνέβασε τόν ἄνθρωπο στόν Θεό. Εἶναι ὁ κρίκος πού συνέδεσε τόν οὐρανό μέ τήν γῆ, πού ἔδωσε στόν Θεό τήν σάρκα, ὥστε νά γίνει, ἀπό ἄκρα φιλανθρωπία, ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ «ὁμοούσιος ἡμῖν κατὰ τὴν ἀνθρωπότητα» (Δ’ Οἰκουμενική Σύνοδος).
Μέ τό θάρρος, λοιπόν, καί τήν ἀγάπη τῶν τέκνων πρός τήν Μητέρα, ἀπευθύνεται ὁ λαός τοῦ Θεοῦ πρός τήν Θεοτόκο, ἐπικαλούμενος καί πάλι τήν μητρική Της παρρησία, ἀφοῦ, ἄν καί μετέστη πρός τόν οὐρανό, δέν ἐγκατέλειψε τόν κόσμο, ἀλλά διαρκῶς μεταφέρει τά αἰτήματά μας πρός τόν Υἱό Της. Γι’ αὐτόν ἀκριβῶς τόν λόγο εἶναι «προστασία τῶν χριστιανῶν ἀκαταίσχυντος» καί «μεσιτεία πρός τόν Ποιητήν ἀμετάθετος», ἡ ὁποία δέν παραβλέπει τίς ἱκετευτικές μας φωνές, ἀλλά προστατεύει καί προφθάνει σέ βοήθεια ἐκείνων πού ἔχουν ἀνάγκη.
Ὁ Ὅσιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης ἔλεγε πώς «Ἀληθινά, ἡ Παναγία εἶναι ἡ βοήθειά μας ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καί μόνο τ’ ὄνομά Της χαροποιεῖ τήν ψυχή. Ἀλλά καί ὅλος ὁ οὐρανός καί ὅλη ἡ γῆ χαίρονται μέ τήν ἀγάπη Της. Ἀξιοθαύμαστο καί ἀκατανόητο θαῦμα. Ζεῖ στούς οὐρανούς καί βλέπει ἀδιάκοπα τήν δόξα τοῦ Θεοῦ, ἀλλά δέν λησμονεῖ καί ἐμᾶς τούς πτωχούς, καί ἀγκαλιάζει μέ τήν εὐσπλαγχνία Της ὅλη τήν γῆ καί ὅλους τούς λαούς».
Ἡ Παναγία μας εἶναι ἡ οὐράνια κλίμακα «δι’ ἧς κατέβη ὁ Θεός». Ὅπως ἡ κλίμακα πού εἶδε στόν ὕπνο του ὁ Ἰακώβ ἕνωσε τόν οὐρανό μέ τήν γῆ, καί ἀπό αὐτήν ἀνέβαιναν καί κατέβαιναν οἱ Ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ, ἔτσι καί ἡ Παρθένος, ὡς ἄλλη νοητή κλίμακα, ἔνωσε τόν οὐρανό μέ τήν γῆ, ἀφοῦ μέσω Αὐτῆς κατέβηκε στόν κόσμο ὁ Θεός. Παράλληλα, ὅμως, ἀποτέλεσε καί τήν νοητή γέφυρα, μέσω τῆς ὁποίας οἱ ἄνθρωποι ἀξιώθηκαν νά μεταβοῦν στόν οὐρανό, τόν Παράδεισο.
Ἡ Θεοτόκος γεφύρωσε τό χάσμα, τό ὁποῖο ἄνοιξε ἡ παρακοή τῶν ἀνθρώπων. Κατήργησε τήν ἀπόσταση πού χώριζε τόν ἄνθρωπο ἀπό τόν Θεό. Ὁ τόκος τῆς Θεοτόκου «ἥνωσε τά τό πρίν διεστῶτα», κατάργησε τήν ἐχθρότητα τῆς ἁμαρτίας, κατά τόν Ἀπόστολο Παῦλο (Ἐφ. 2, 15), ἀφάνισε τό κέντρον τοῦ θανάτου καί ἀποτίναξε τήν πίκρα τῆς φθορᾶς.
Ὁ χριστιανός πού πιστεύει βαθιά καί ἀληθινά, ἐγκύπτει αὐτήν τήν περίοδο στόν κενό τάφο τῆς Παναγίας μας, πληροφορεῖται τήν θεία μετάστασή Της καί βλέπει, στό βάθος τῶν θείων κριμάτων, τήν ἐλπίδα τῆς δικής του ἀναστάσεως καί μεταστάσεως. Καί ἔτσι ὁ τάφος αὐτός δέν γίνεται μόνο γιά τήν Παναγία «κλῖμαξ πρὸς οὐρανόν», ἀλλά καί γιά τόν κάθε πιστό πού ἀγωνίζεται κάτω ἀπό τόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ.
Ἄς παρακαλοῦμε, λοιπόν, αὐτή τήν περίοδο τήν Θεοτόκο νά μᾶς φωτίσει, νά δώσει σέ ὅλους μας μετάνοια, πόθο Χριστοῦ, πόθο σωτηρίας, νά μᾶς διδάξει τό πῶς θά ἀγαπήσουμε τόν Χριστό, πῶς θά τηρήσουμε τίς ἐντολές Του καί πῶς θά ἔχουμε συνεχῶς στήν καρδιά μας τόν Χριστό μας καί τήν Παναγία μας. Ἀμήν.
Μὲ ὅλη μου τὴν πατρικὴ ἀγάπη,
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
+ Ο ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ
