Η εορτή της Κοιμήσεως σε Ορεστιάδα και Διδυμότειχο
Στις πόλεις και τα χωριά της Πατρίδας μας η δέηση και ο ύμνος στην «Τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ», η ενατένισις και ο στοχασμός του Δεκαπενταυγούστου ανοίγουν λυτρωτικά τους ορίζοντες της καρδιάς μας, ώστε να δούμε σαφέστερα το άμεσο και το έσχατο νόημα της ανθρώπινης υπάρξεως. Αποκαλύπτουν μέσα σε μια ατμόσφαιρα προσευχής το μυστήριο σχετικά με τη φύση και την κλήση του ανθρώπου. Γύρω από αυτό το μεγάλο λοιπόν εορταστικό κύκλο της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στρέφεται η ψυχή του λαού μας στο κέντρο του καλοκαιριού.
Με την ευκαιρία της Θεομητορικής αυτής εορτής ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Διδυμοτείχου, Ορεστιάδος και Σουφλίου κ. Δαμασκηνός αφ’ εσπέρας χοροστάτησε στον Εσπερινό, ευλόγησε τους άρτους και μίλησε στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ενοριακό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Κλεισσούς Ορεστιάδος, παρουσία εκπροσώπων της τοπικής αυτοδιοίκησης και του στρατού, με τη συμμετοχή πλήθους προσκυνητών.
Κηρύττων τον θείο λόγο, ο Σεβασμιώτατος τόνισε· «…Τὸ πανάχραντο πρόσωπο τῆς Θεοτόκου φωτίζει τοὺς νέους, ἀσύλληπτους γιά τὸ ἀνθρώπινο μυαλὸ ὁρίζοντες, ποὺ ἄνοιξε στὸν ἄνθρωπο ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Ἡ «Κοίμηση», ἡ «Μετάσταση» της, ἀποτελεῖ τὴν προδρομικὴ κατάστασι ποὺ προμηνύει καὶ τὴ δική μας μετάβασι σὲ μιὰ ὑψηλότερη πραγματικότητατα ζωῆς. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ ἀνάμνηση τῆς Κοιμήσεώς της δὲν φορτίζεται μὲ θλῖψι, ἀλλὰ μὲ μιὰ γαλήνια ἐλπίδα καὶ προσμονή. «Μήτηρ ὑπάρχουσα τῆς ζωῆς», προπορεύεται στὴν ἄλλη ζωὴ καὶ γίνεται γιὰ ὅλους μας «ἡ θύρα» γιὰ τὴ συνάντησι μὲ τὸν Υἱό της, στὴν αἰώνια δόξα. Τὸ μυστήριο τῆς ζωῆς καὶ τῆς κοιμήσεώς της φανερώνει τὶς ἀπέραντες δυνατότητες ποὺ χάρισε ὁ Θεὸς στὸ ἀνθρώπινο γένος…»
Το πρωΐ της κυριωνύμου ημέρας της εορτής ο Σεβασμιώτατος χοροστάτησε στον Όρθρο και στη συνέχεια προέστη της Ευχαριστιακής Συνάξεως στον ωσαύτως πανηγυρίζοντα Ιερό Ενοριακό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Διδυμότειχο.
Αντί κοινωνικού ανεγνώσθη το επίκαιρο εόρτιο Μήνυμα του Σεβασμιωτάτου, στο οποίο μεταξύ άλλων γράφει· «…Δὲν εἶναι τυχαῖο ποὺ ἡ Ἐκκλησία σήμερα δὲν μιλᾶ γιὰ θάνατο, ἀλλὰ γιὰ κοίμηση. Δὲν κήδεψε Τήν Θεοτόκο ἀλλά Τὴν ὕμνησε. Δὲν Τὴν ἔκλαψε ἀλλά Τὴν δόξασε. Μέσα ἀπό τήν ὑμνολογία τῆς Ἐκκλησίας ἐκφράζεται ὁλόκληρη τὴ θεολογία τῆς Ἐκκλησίας γιὰ τὸ πρόσωπο ποὺ ἔφερε στὰ σπλάγχνα της Ἐκεῖνον ποὺ κρατεῖ τὰ Σύμπαντα. Ἡ Κοίμηση τῆς Παναγίας εἶναι τὸ θεμέλιο τῆς ἐλπίδας κάθε πιστοῦ καὶ ἡ ἐγγύηση τῆς σωτηρίας του. Ἂν Ἐκείνη, ἡ Πάναγνη καὶ πλήρης Χάριτος, “μετέστη”, τότε καὶ ἐμεῖς, μὲ τὸν ἀγῶνα τῆς μετάνοιας καὶ τῆς ταπείνωσης μποροῦμε νὰ ἀκολουθήσουμε τὰ βήματά Tης…
»Ἡ Παναγία ὅμως δὲν εἶναι μόνο ἡ Μητέρα τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι καὶ ἡ Μητέρα ὅλου τοῦ κόσμου· ἡ Μητέρα τῆς Ἐκκλησίας· ἡ Μητέρα τῆς σιωπῆς, τῆς ἀγρυπνίας καὶ τῆς παρακλήσεως. Ἡ μορφή της κατοικεῖ σὲ κάθε εἰκόνισμα καὶ σὲ κάθε καρδιὰ ποὺ πονᾶ καὶ παρακαλεῖ. Στὸν νέο ποὺ ζητεῖ προστασία, στούς ἀκρίτες ποὺ φυλὰσσουν τὰ σύνορα, στὴ μάνα ποὺ προσεύχεται, στὸν πατέρα ποὺ μοχθεῖ, στὸν ἀγρότη καὶ τόν κτηνοτρόφο ποὺ ἐργάζεται σκληρὰ καὶ στὸν ἄνεργο ποὺ βασανίζεται περιμένοντας ἕνα καλύτερο αὔριο . Ἡ Παναγία εἶναι ἡ μητρικὴ φωνὴ τοῦ Εὐαγγελίου, τὸ φίλτρο τῆς θλίψεως καὶ τὸ χαμόγελο τῆς ἐλπίδας. Δὲν εἶναι ἁπλῶς μιὰ γυναῖκα εὐλογημένη· εἶναι ἡ «Κεχαριτωμένη». Εἶναι τὸ δοχεῖο τοῦ Ἀχωρήτου, τὸ δοχεῖο τῆς Χάριτος, ἡ Κιβωτὸς ποὺ ἔφερε τὸν Θεὸ στὸν κόσμο ὡς ἄνθρωπο…
»Ὅταν ὁ Χριστὸς Τὴν ἐμπιστεύθηκε στὸν ἀγαπημένο του μαθητῆ λέγοντας: «Ἴδε ἡ μήτηρ σου», δὲν Τὴν παρέδωσε μόνο σὲ ἐκεῖνον. Τὴν παρέδωσε σὲ ὁλόκληρη τὴν ἀνθρωπότητα. Ἔκτοτε ἡ Παναγία εἶναι ἡ σκέπη τῶν Χριστιανῶν, τὸ ἱερότερο πρόσωπο, τὸ ἀδιάψευστο τεκμήριο ὅτι ὁ Θεὸς ζεῖ μέσα μας. Ὅπου ἡ Παναγία, ἐκεῖ ἡ στοργή. Ὅπου ἡ Παναγία, ἐκεῖ καὶ ἡ φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ λαὸς Τὴν σέβεται καί Τήν τιμᾶ. Γι’ αὐτὸ σὲ κάθε χωριὸ καὶ προσκύνημα τῆς πατρίδας μας ἀφιερώνει εἰκόνες καί ναούς στό ὄνομά Της. Δὲν ὑπάρχει ἄλλη λέξη πιὸ τρυφερὴ στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα ἀπ’ τὸ “Παναγιά μου”. Εἶναι ἡ προσευχὴ τῶν χριστιανῶν, ἡ ἱκεσία τῶν μανάδων, ὁ θησαυρὸς τῶν μοναχῶν καὶ ὁ στεναγμὸς τῶν δοκιμαζομένων ἀνθρώπων…
»Στὴν Κοίμησή της βλέπουμε τὴ δύναμη τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Ὁ Χριστὸς δὲν ἐπιτρέπει στὸν θάνατο νὰ ἔχει τὴν τελευταία λέξη. Εἶναι χαρακτηριστικὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ὅταν ὁ Ἀπόστολος Θωμᾶς, σύμφωνα μὲ τὴν παράδοση, ζήτησε νὰ προσκυνήσει τὸ σῶμα τῆς Παναγίας μετὰ τὸν ἐνταφιασμό της, ὁ τάφος βρέθηκε κενός. Οἱ ὑμνογράφοι τῆς Ἐκκλησίας μας δὲν θρηνοῦν ἀλλὰ ψάλλουν μὲ ἀγαλλίαση. Γιατί ἡ Παναγία εἶναι ἡ ἐγγύηση πὼς δὲν θὰ μείνουμε στὸ σκοτάδι· πὼς ἀκόμη κι ἂν ἡ ζωὴ πλημμυρίσει ἀπὸ τὰ δάκρυα στὸ τέλος θὰ ἀνατείλει τό φῶς τῆς χαρᾶς…
»Ἡ ἑορτὴ αὐτὴ μᾶς ἀποκαλύπτει ἐπίσης τὸ μεγαλεῖο τῆς μητρότητας, τῆς ἁγνότητας καὶ τῆς ταπεινώσεως. Ἡ Μαριὰμ ἔγινε τὸ πιὸ καθαρὸ δοχεῖο τοῦ Πνεύματος διότι μέ ταπείνωση ὑπηρέτησε τό Θεῖο θέλημα. Δὲν ζήτησε ἀξιώματα, ἀλλὰ ὑπέμεινε σταύρωση ψυχῆς. Ὁ προφήτης Συμεών ἄλλωστε τὸ εἶχε προφητεύσει: «καὶ σοῦ αὐτῆς τὴν ψὺχὴν διελεύσεται ρομφαία». Ὅλη Της ἡ ζωὴ εἶναι μιὰ προσφορά. Πόνεσε βλέποντας τὸ Παιδί της στὸ Σταυρό, ἀλλὰ δὲν ὀργίσθηκε, δὲν ἀπελπίσθηκε. Στάθηκε, ὄρθια, σιωπηλή, σὰν βράχος. Αὐτὴ εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἡρωίδα τῆς ἱστορίας. Ἡ μάνα τοῦ πόνου καὶ τῆς προσμονῆς. Ἡ Μητέρα ὅλου τοῦ κόσμου…»
Εκκλησιάσθησαν ο Βουλευτής Έβρου Αν. Δημοσχάκης, ο αντιπεριφερειάρχης Έβρου Ευ. Πουλιλιός, ο Δήμαρχος Διδυμοτείχου Ρωμ. Χατζηγιάννογλου, ο Διοικητής της XVI Μεραρχίας υποστράτηγος Παντ. Βασιλειάδης, εκπρόσωπο της Αστυνομικής Διευθύνσεως της Ελληνικής Αστυνομίας, ο Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Λάμπρ. Τσιατσιάνας και πλήθος πιστών.
Παρεπιδημών τις μέρες του Δεκαπενταυγούστου στην γενέτειρα του πατέρα του ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Ναζιανζού κ Αθηναγόρας, Αρχιγραμματεύς της Ιεράς Επαρχιακής Συνόδου της Αρχιεπισκοπής Αμερικής, κατόπιν παρακλήσεως και αδείας του οικείου Μητροπολίτου, την παραμονή της εορτής προέστη της ακολουθίας του Μεγάλου Εσπερινού και της λιτανεύσεως της Ιεράς εικόνος στον Ιερό Ενοριακό μεταβυζαντινό Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Διδυμότειχο και το πρωί ιερούργησε στον Ιερό Ενοριακό Ναό Αναλήψεως του Κυρίου στην ιδιαίτερη πατρίδα του, το Θούριο.
